Czerwiec- przesądzający czas dla mojej skromnej osoby. W tej chwili okaże się czy zakwalifikuję się na wymarzone studia i czy będzie na mnie czekać wyprawa na safari do miejskiej dżungli. W momencie, gdy ktoś istnieje w małym mieście jak ja, w którym drobna ilość sklepów na skrzyżowanie, to wyprawa do miasta takiego dużego jak np. Warszawa jest dużym wyzwaniem.
Udało się! Dostałam się! Teraz nadszedł moment aby zająć się sprawami organizacyjnymi, tj. znalezienie studenckiego mieszkania, doręczenie akt osobowych, etc. Zamawiając bilet na miejsce w busie do Warszawy miałam przeczucie jakbym nabywała bilety do wykształcenia i edukacji. Po przyjeździe do wielkiego miasta moje obawy potwierdziły się, czułam się jak w wielkiej dżungli… W którą stronę iść? W jaki autobus wsiąść? Myślę,że na jakiej bądź wycieczki egzotyczne łatwiej się zorientować w transporcie oraz organizacji ruchu niż tu… Mimo wszystko, mimo strachu i przerażenia mrożącego mnie od wewnątrz wybrałam się wewnątrz dżungli. W pierwszym napotkanym pawilonie zaopatrzyłam się w aktualną mapę miasta. Taki drobiazg, a raduje i pomaga w życiu. Dzięki niej wiedziałam już orientacyjnie w którą stronę kierować swe kroki. Ale na przejazd miejskim środkiem transportu się nie odważyłam, wolałam przespacerować się te parę kilometrów do uczelni. Po drodze napotkałam wiele osób rozdających ulotki lub spacerujących przed biurami podróży i trzymających nad głową wielgachny afisz „Wycieczki incentive!” czy też „Wyjazdy firmowe!”. Zaciekawiła mnie nazwa „Incentive”, więc podjęłam decyzję że zaczepię tego chłopaka i go wypytam, przy okazji otrzymując pierwszą znajomość w nowym mieście. Tak jak oczekiwałam, był to student, dodatkowo pracujący po wykładach. I to z mojej uczelni! Przedstawił mi przy okoliczności wymiany zdań jak najłatwiej dostać się do uczelni i których pociągów użyć. Po załatwieniu wszystkich ważnych spraw studenckich, czas wracać do swojego miasta i powoli zacząć planować egzotyczne wyprawy do dzikiego świata studenckiego.